EMDR-Therapie

EMDR-Therapie 


EMDR staat voor Eye Movement Desensitization and Reprocessing. Het is een erkende en wetenschappelijk onderzochte benadering die werd ontwikkeld door Dr Francine Shapiro. Waar EMDR vroeger vooral bekend werd voor de behandeling van trauma, wordt er tegenwoordig ook meer en meer onderzoek uitgevoerd naar andere menselijke problemen zoals angst, dwang, verslaving, burn-out, depressie en psychose.


EMDR-therapie is een holistische therapeutische benadering die de fysiologische opslag van herinneringen behandelt en de manier waarop deze de ervaring beïnvloedt. Verandering wordt begrepen als een gevolg van verwerking die leidt tot een wijziging van de opgeslagen herinneringen en hun link met positieve geheugennetwerken. 


Het fenomeen van de dubbele aandacht van de bilaterale stimulaties (oogbewegingen, tikken en geluiden) is slechts één onderdeel van de EMDR-therapie.


EMDR-therapie is een integratieve therapeutische benadering bestaande uit acht fasen. Verschillende diagnoses vereisen verschillende procedures en protocollen die vaak op maat gemaakt zijn. 


Vooraleer de therapeut effectief aan de slag gaat met de EMDR-techniek vinden er verkennende, voorbereidende en/of stabiliserende sessies plaats. Het aantal van deze sessies is individueel bepaald. 


Tot op heden kan de wetenschap het fenomeen van EMDR nog niet eenduidig verklaren.


Eén van de hypothesen is echter dat de oogbewegingen die optreden tijdens de REM-slaap dezelfde functie hebben als de bewegingen van de bilaterale stimulatie. Of nog preciezer, dat EMDR slaapgolven produceert zoals tijdens de diepe slaap. Ervaringen opgedaan tijdens de dag worden opgeslagen in een soort tijdelijk geheugen (vergelijkbaar met het RAM-geheugen van een computer) en worden tijdens de nacht verwerkt om daarna opgeslagen te worden in het  lange termijngeheugen (vergelijk met de harde schijf van een computer). De tijdelijke herinnering wordt tijdens de droom herbeleefd met alle zintuigen om zo opgenomen te worden in het langetermijngeheugen. Tijdens deze informatieverwerking wordt nieuwe informatie aan oudere geheugennetwerken in de hersenen gelinkt.


Het lijkt er op dat de EMDR-therapie steunt op processen die verwant zijn aan deze die werkzaam zijn tijdens de paradoxale en diepe slaap en vermoedelijk de overdracht van informatie tussen de verschillende hersendelen stimuleert (onder andere tussen de amygdala, de hippocampus en de cortex (Marco Pagani, 2017)). EMDR maakt het bvb mogelijk om verbanden te leggen tussen geblokkeerde informatie van een traumatische herinnering en gegevens gestockeerd in de “databank” van onze hersenen. Traumatische herinneringen zijn geen echte herinneringen maar geheugenfragmenten bestaande uit fysiologische gewaarwordingen, zintuiglijke indrukken en motorische ervaringen, alsook partiële of gedesintegreerde affectieve en cognitieve (gedachten, ideeën) belevingen. Deze onderdelen van de ervaring zijn gefragmenteerd opgeslagen waardoor de ervaring niet als echte herinnering kan geïntegreerd worden in de levensgeschiedenis van het slachtoffer, zolang deze niet behandeld is.


Ons zenuwstelsel is samengesteld uit het willekeurig zenuwstelsel en het autonome zenuwstelsel. Het autonoom zenuwstelsel, ook neuro-vegetatief systeem genoemd, is samengesteld uit het sympatisch en parasympatisch systeem. Het sympatisch systeem wordt actief wanneer we in staat van alertheid zijn, of wanneer er gevaar dreigt (vlucht/vecht respons) (vergelijkbaar met de gaspedaal van de auto). Het parasympatisch systeem daarentegen zorgt voor rust en herstel in ons organisme (vergelijkbaar met de rem van een auto). We voelen ons ok of veilig wanneer beide in een soepel en dynamisch evenwicht verkeren. De verwerking van de informatie gebeurt vermoedelijk door stimulatie van het parasympatisch systeem (dromen tijdens de slaap, de hypnagogische toestanden  voor en na de slaap, etc) tijdens het in contact komen met de herinnering aan de negatieve levensgebeurtenissen. Maar als deze herinneringen te beangstigend zijn dan schiet het sympatische zenuwstelsel meteen in gang met verhoging van de stress als onmiddellijk gevolg. Wanneer het gaat om een traumatische gebeurtenis die je hebt meegemaakt, is de spanning te groot om te kunnen verwerken. Je wordt dan wakker, je verlaat de parasympathische toestand en je valt terug in een fysiologische toestand van stress. Dit is een vicieuze cirkel.


EMDR induceert neurobiologische mechanismen die de activatie van de niet-verwerkte herinneringen vergemakkelijken en de verwerking bevorderen.


The only way out


Is through


Fritz Perls